Friday, October 29, 2010

என்ன தலைப்பு வைக்க?

சிறு குறிப்பு: இனி இந்த பிளாக்கில் 10 நாட்களுக்கு ஒருமுறை அப்டேட் எழுதப்படும்.

இப்போது செய்தி: சிலியில் சுரங்கத்தில் உயிரோடு மாட்டிக்கொண்ட 30 பேரையும் மாதங்கள் கழித்து உயிருடன் மீட்டிருக்கிறார்கள்.

இதுவரை எப்போது எழுதலாம் என்று எனக்கு தோன்றும் என்று எனக்கே தெரியாத காரணத்தால் எப்படி முறைப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் இருந்தேன், இதில் வேடிக்கை என்ணவென்றால் இப்போதும் அதே நிலைதான். ஆனால் நான் புதிதாக கண்டறிந்திருக்கும் விஷயம் என்னவென்றவெளிக்குள் எழுதுவதற்கு விஷயம் கிடைத்துவிடுகிறது ஏன் நான் இப்படி சொல்கிறேன் என்றால் நான் யோசனை செய்து எழுதுவதில்லை எனக்கு வரும் உணர்வுகளை எழுதுகிறேன் எனவே ஏதாவது ஒரு உணர்வை நான் ஆழமாக உணரும்போது மட்டுமே எழுதுகிறேன். அவ்வாறு தோன்றும்வரை எதுவும் எழுதுவதில்லை. எத்தனை நாட்களுக்கு ஒருமுறை ஆழமான எழுத தூண்டும் உணர்வு தொன்றுகிறது என்பதை நான் கண்டறியவேண்டியிருந்தது. நான் ஆகஸ்டில் இருந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தாலும் இந்த 10 நாட்கள் என்னும் விஷயத்தை நான் அறிந்துகொள்வதற்கு 3 மாதங்கள் ஆகியிருக்கின்றன.
இப்போது செய்தி: சிலியில் சுரங்கத்தில் உயிரோடு மாட்டிக்கொண்ட 30 பேரையும் மாதங்கள் கழித்து உயிருடன் மீட்டிருக்கிறார்கள்.
இந்த செய்தியை நான் படித்தபோது எனக்கு இதில் என்ன ஆச்சர்யம் என தோன்றியது ஆனால் பிறகு ஏன் இந்தியர்களாகிய நமக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது என்பதும் புரிந்தது. ஏனெனில் இந்த செய்தியை பார்த்தவுடன் நம் நாட்டில் இவ்வாறு நடந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்போம் என்பது எல்லோருக்கும் பொதுவாக தோன்றும் அப்போது நாம் கண்டிப்பாக இவ்வளவு நேர்த்தியாக செய்யமுடியாது என நமக்கு தோன்றும் ஒரு செயலை மற்றவர் நேர்த்தியாக செய்யும்பொழுது அவர் மட்டும் எப்படி அதனை செய்தார் என்று ஆச்சர்யம் தோன்றுவது இயற்கை அதுவே நமக்கு நேர்ந்துள்ளதாக நான் எண்ணுகிறேன். அது மட்டுமல்ல இந்த ஆச்சர்ய உணர்வு இயற்கையில் உள்ள உண்மையான உணர்வல்ல, ஏனெனில் இது சிலி நாட்டையும் நம் இந்திய நாட்டையும் ஒப்பிட்டு பார்த்த காரணத்தால் வந்த உணர்வேயாகும். எனவே இரண்டு காரணங்களால் அந்த உணர்வு இயற்கையான உணர்வல்ல என்று கூறுகிறேன். ஒன்று- இது ஒன்றை ஒன்று ஒப்பிடுவதால் வந்த உணர்வு ஒப்பிடுதல் மனதிற்கு உள்ள குணம் மனிதனுக்கு உள்ள குணம் பிரபஞ்சத்தின் குணமல்ல பிரபஞ்சத்தில் அனைத்துமே தனித்துவம் வாய்ந்தது. எதையும் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட இயலாது. இரண்டு- மனித மனத்தில் தான் இது இந்தியா அது சிலி என்னும் நாடுகள் என்னும் பாகுபாடும் இது வேறு நாடு அது வேறு நாடு என்ற எண்ணமும் இருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தில் நாடு என்னும் விஷயமே உண்மையில் இல்லை. மூன்றாவதாக ஒரு விஷயமும் நமக்கு இந்த ஆச்சர்ய உணர்வுக்கு காரணமாக இருக்கிறது. அது என்னவென்றால் நாம் வெள்ளையர்களிடமும் மற்ற இனத்தவரிடமும் பல நூற்றாண்டுகளாக அடிமைப்பட்டு கிடந்த காரணத்தால் மேற்கத்திய மக்கள் மேலானவர்கள் எனும் எண்ணம் நம் இரத்ததில் உறியிருக்கிறது. அதுவும் ஒரு காரணம். நான் இவ்வாறு எழுதுவதால் நான் ஆச்சர்யம் அடையவில்லை என்பதல்ல, நான் ஆச்சர்ய உணர்வு கொள்வது தவறு என கூறுகிறேன் என நினைக்கவேண்டாம். நான் நம் இந்திய நாட்டை பற்றி இழிவாகவும் பேசவில்லை. நான் நான் அடைந்த ஒரு உணர்வில் இவ்வளவு விஷயங்களை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. நான் எனக்குள் பார்த்த விஷயங்களை நான் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகவும் நான் எழுதுகிறேன்.

மற்றொரு முக்கிய பின்குறிப்பு: இன்றைய அதிகாலை மிக மெளனமாகவும் மிக அழகாகவும் இருந்தது.

மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்....................................................

Monday, October 18, 2010

ஓய்வுத்தன்மை

தியானம் ஓய்வுத்தன்மையில் மட்டுமே நிகழமுடியும். எனவே நாம் தியானம் என்ற பெயரில் செய்யும் முயற்சிகள் அனைத்தும் ஓய்வுத்தன்மையில் இருக்கும் முயற்சிகளே. ஆனால் ஓய்வுத்தன்மை என்பது முயற்சிகள் ஏதுமற்ற நிலையே. முயற்சிகளை கைவிட்டுவிட்ட நிலையே ஓய்வுத்தன்மை. அவ்வாறு தினமும் ஒரு மணிநேரமாவது ஓய்வுத்தன்மையில் இருப்பதையே நாம் தியானம் என அழைக்கிறோம்.
அவ்வாறு 24 மணிநேரமும் ஓய்வுத்தன்மையில் இருப்பதையே தவம் என அழைக்கிறோம். நீ கேட்கலாம், அவ்வாறு 24 மணிநேரமும் ஓய்வுத்தன்மையில் இருப்பது முயற்சிகள் அற்று இருப்பது என்றால் தினசரி சாதாரண செயல்களை எவ்வாறு செய்வது? நான் முயற்சிகள் அற்று இருப்பது என்றுதான் கூறினேன். செயல்களை செய்யாமல் இருப்பது என்று கூறவில்லை. அவ்வாறு செயல்களை செய்யாமல் இருப்பதற்கு பெயர் சோம்பேறித்தனம். அவ்வாறு ஓய்வுத்தன்மையில் இருக்கும்பொழுது சில செயல்கள் தானாகவே நிகழும், அவ்வாறு செயல்கள் நிகழும்பொழுது அவற்றை அனுமதித்து விட்டால் படிப்படியாக எல்லா தினசரி செயல்களும் தானாகவே நாம் ஓய்வுத்தன்மையில் இருந்து மாற வேண்டிய தேவை இன்றியே நிகழும். அந்த செயல்கள் நிகழ்வதற்கு நமது முயற்சிகள் எதுவும் தேவையில்லை.அப்போது 24 மணிநேரமும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க இயலும். பிறகு ஓய்வுத்தன்மை நமது இயல்பாகிவிடும். அவ்வாறு ஓய்வுத்தன்மை இயல்பாக மாறும்வரை தினமும் 1 மணிநேரமாவது தியான யுக்திகளை செய்வது மிகவும் அவசியம். மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்....................................

Friday, October 8, 2010

ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

எதுவும் செய்யமுடியாத நிலையிலேயே சாதாரண மனிதன் அதாவது ஆன்மீக பாதைப்பற்றி ஏதும் அறியாத மனிதன் ஒரு விஷயத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான். எனவே சமூகத்தில் இயலாமையே ஏற்றுக்கொள்ளுதலாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் நான் இங்கு கூறும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது அது அல்ல. ஒரு விஷயத்தை பற்றி நம்மால் செய்ய முடிந்த அனைத்தையும் செய்து முடித்த பிறகு இனி அந்த விஷயத்தை குறித்து நாம் செய்வதற்கு ஒன்றும் மிச்சமில்லை என்ற நிலையில் செயல் முழுமையடைவதற்கு காத்திருக்கும்பொழுது அந்த காத்திருக்கிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதையும் அந்த செயலின் முடிவு ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தாலும் எதிரிடையானதாக இருந்தாலும் அதனை பிரபஞ்சத்தின் விருப்பமாக ஏற்றுக்கொள்வதையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என குறிப்பிடுகின்றேன். இதில் இயலாமையை பற்றிய பேச்சுக்கே இடமில்லை. நாம் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் அந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதையே நான் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என கூறுகிறேன். நான் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என கூறும்போது எப்போதும் அந்த நிலையிலேயே இருக்கவேண்டும் என கூறவில்லை. இருக்கும் நிலையில் முழுமையாக ஏற்புத்தன்மையுடன் அந்த நொடியில் இருக்கவேண்டும் என்பதையே நான் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்று குறிப்பிடுகிறேன். அது மட்டுமல்ல நம்மிடம் இருக்கும் பழக்கங்களில் பல பழக்கங்கள் நாம் விரும்பாதவை ஏனெனில் நாம் அடிப்படையாக ஒரு விலங்கு என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஆனால் நாம் நம் பெரும்பாலான பழக்கங்களில் விலங்காகவே இருக்கிறோம். எனவே நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே நம்மை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு மிகுந்த தைரியம் தேவை. எனவே ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது சமூகத்தில் கருதப்படுவதுபோல் இயலாமையோ கோழைத்தனமோ அல்ல. அது மிகுந்த வீரம் கொண்ட செயல். மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்..........................