Friday, December 16, 2011

உடல்-2

17-12-11
போனமுறை நான் கூறியதைப் போலவே நாம் இப்போது தொடர்ந்து உடலைப் பற்றியே பேசப் போகிறோம்.... நாம் உடலைப் பற்றி உணராமல் இருப்பதற்கு முக்கிய காரணம் அது நம்முடனேயே இருப்பதால் நமக்கு ஏற்படும் அலட்சியத்தால்தான்.. ஆனால் நாம் ஞானமடைந்த பிறகும் இந்த உடல் இவ்வாறே இருக்கும் நாம் இந்த உடலுடனேதான் இருந்தாக வேண்டும். அது மட்டுமல்ல எதை கடப்பதற்கும் இருக்கும் ஒரே வழி அதை முழுமையாக வாழ்வதுதான்.... ஆகவே நாம் நம் உடலை முழுமையாக வாழ்ந்துதான் உடலை கடந்த உணர்வை அடையமுடியும். ஆகவே நாம் உடலை ஒதுக்கிவிட்டு துறந்துவிட்டு ஞானத்தை அடைதல் சாத்தியமற்றது. அது மட்டுமல்ல நாம் உடலைப் பற்றித்தான் எளிதாக உணர்வு பெற முடியும்.... ஆகவே அதன் பிறகுதான் நாம் நம் மனத்தைப் பற்றி உணர்வு பெற முடியும். உடலை முழுமையாக வாழ்வதற்கு உடலை குற்ற உணர்வின்றி ஆனந்தமாக அனுபவிக்க வேண்டும்.. அப்போதுதான் நாம் உடலைப் பற்றிய உணர்வை பெற முடியும்.... எனவே உடலை அனுபவிப்பது பற்றி குற்ற உணர்வு இல்லாமல் இருத்தல் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. மதங்கள் அனைத்தும் உடலைப் பற்றிய குற்ற உணர்வை உருவாக்குதலின் மூலம் மக்கள் உணர்வு பெற முடியாமல் செய்கின்றனர். எநவே குற்ற உணர்வின்றி உடலை ஆனந்தமாக அனுபவிக்க தொடங்குங்கள். பிறகு உடலைப் பற்றி உணர்வு தானாகவே வளரும்... அது தானாகவே விழிப்புணர்வாக மலரும். எனது அடுத்த பதிப்பில் பாதுகாப்பு உணர்வு.......... நன்றி.

Wednesday, November 30, 2011

உடல்

இப்போது நான் எழுதப்போகும் விஷயம் நாம் அனைவரும் நமக்கு அதைப்பற்றித்தான் நன்றாக தெரியுமே என்று எண்ணும் விஷயம், அது மட்டுமல்ல நாம் அவ்வாறு நினைத்துக்கொள்ளும் காரணத்தால் நாம் அதனை வெகுவாக அலட்சியப்படுத்திவிடுகிறோம். அது மட்டுமல்ல அதுதான் உலகிலேயே நமக்கு மிகவும் அருகிலேயே இருக்கும் விஷயம், வாழ்வு முழுவதும் நம்முடன் இருக்கும் விஷயம், மற்றும் அது நாம் பிறந்ததிலிருந்து இறப்பு வரை ஒரு தினம் கூட நிற்காமல் 24 மணிநேரமும் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம், அது மட்டுமல்ல அது இலவசமாக நாம் பிறக்கும்பொழுதே நம்முடன் வந்த பரிசே அன்றி நம் உழைப்பினால் ஈட்டிய பொருள் அல்ல, நான் இதுவரை கூறிய அனைத்தும் நம் உடலைப்பற்றித்தான்.,


ஆகவே நான் இப்போது எழுதப்போகும் விஷயம் நம் உடலைப்பற்றியதுதான். நம் இந்திய நாட்டில் குறிப்பாக பணமே பெரிதாக மதிக்கப்படும் காரணத்தால் அதை சம்பாதிக்கும் நோக்கத்தில் நாம் நம் உடலைப்பற்றி முழுவதும் மறந்துவிடுகிறோம் நாம் அதன் உணர்வுகளைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை, உடலைப் பேணி காப்பதில்லை, எப்போதும் ஏதாவது ஒரு முக்கியமான வேலையாகவே இருக்கிறோம். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் உணவு உண்பதில்லை, குறிப்பிட்ட நேரத்தில் உறங்குவதில்லை. ஆனால் நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்று புலம்பிக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமானால் இந்த உடல் நம் உயிரை தாங்கும் இந்த உடல் பேணிக் காக்கப்பட வேண்டும் என்பதை நாம் மறந்துவிட்டோம். ஏதாவது ஒரு நோய் தாக்கிய பிறகு மட்டுமே நாம் ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம். அதுவரை நமது உடல் எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒருபோதும் உணர்வதேயில்லை. உடலைப்பற்றி............. மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்....................

Thursday, October 6, 2011

நிதானம்

இந்த முறை நான் எதைப்பற்றி எழுதப்போகிறேன் என்றால், நிதானம் அதாவது நிதானம் என்பது பலரும் நினைப்பது போல மெதுவாக செயல்களைச் செய்வது அல்ல, ஆனால் நிதானம் என்பது ஒவ்வொருவரும் எல்லா செயல்களையும் தனக்கு தகுந்த விதத்தில், தனக்கு தகுந்த வேகத்தில் செய்வதே நிதானம் என சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நாம், யாரையும், மற்றும் எந்த செயலையும் தனக்கு தகுந்த விதத்தில் செய்யவோ, அல்லது தனக்கு தகுந்த வேகத்தில் செய்யவோ விடுவதில்லை. அது மட்டுமல்ல, மெதுவாக செய்வதே நிதானம் என நாம் மற்றவர்களுக்கு தவறாக கற்றுத்தருகிறோம். ஆகவே நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், நிதானம் என்பது செயல்களை மெதுவாகவோ, சிந்தித்து செயல்படுவதை குறித்தோ சொல்லப்படுவதல்ல, ஒருவர் தனக்கு தகுந்த வித்தில், தனக்குரிய வேகத்தில் செயல்களைச் செய்வதே நிதானத்துடன் செயல்களை செய்வதாகும். அவ்வாறு அனைவரும் செயல்களைச் செய்யும்பொழுது தானாகவே அவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு அனுபவம் வரக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. அத்தகைய நிதானம் இன்றி விழிப்புணர்வு வளர்வது கடினம். எனவே அனைவரும் எப்போதெல்லாம் நாம் தேவை ஏதுமின்றி அவசரப்படுகிறோம் என உணர்ந்து நிதானம் இன்றி இருக்கிறோம் என்ற உணர்வை உணர்ந்து வளரத் தொடங்குவோம்......எனவே நாம் நமது விழிப்புணர்வு அடைய செய்யும் முயற்சியை கொண்டாட்டமாக செய்வோம் மற்றும் வாழ்க விழிப்புணர்வு கொண்டாட்டத்துடன்............................................. என கூறிக்கொள்கிறேன்... மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்.......................................................................

Wednesday, August 31, 2011

குருவின் மீது கவிதை

வைரமுத்துவின் தண்ணீர் தேச பாதிப்பு.

குரு.

குரு கடந்ததின் மனித உருவம்
மனித மொழி பேசும் பிரபஞ்சம்
காலத்தை கடந்த பிறகும் கட்டுபட்ட
மனிதனாய் தோன்றும் உருவம்.

குரு...
ஒரு வகையில் நம்பகத்தன்மை
ஒரு வகையில் மரணம்

நான் ஒரு தேவ பைத்தியம்
இல்லை. நான் குருகாதலன்.
நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்
ஆன்மீகம் சலிக்கவே சலிக்காதா
?

குருவும் பிரபஞ்சமும் சலிப்பதில்லை.
வாருங்கள் குரு அனுபவம் பெறுவோம்.
இல்லை...
எனக்கு குருவின்மீது நம்பிக்கையில்லை.

நீ உயிர் வாழ்வதே பிரபஞ்சத்தின் கருணையினால்தான்.
நம்பமுடியவில்லை.
பிரபஞ்ச பயம் தவிர்
குருவின் பெருமை நிறைய பேர் அறியவில்லை.


ஆரவாரமே சமுதாயம் சமுதாயம்
ஆகையால் ஆரவாரத்தை ஆராதிக்கிறது.
இந்த பிரபஞ்சம் எல்லையற்றது என்கிறேன் நான்.
நான் அறியகூடியது மட்டுமே பிரபஞ்சம் என்கிறீர்கள்
நீங்கள்.

என் குருவின் மீது நான் கொண்ட அன்புக்கு
எனது சிரிப்பும் அழுகையுமே அடையாளம்.
ஆன்மீகத்தில் ஆண்- பெண் என்ற பேதமில்லை.
விழிப்புணர்வு என்பது ஒன்றுதான்.
உண்மையான குருவை
இதயத்தால் உணர்ந்த
ஒவ்வொரு மனிதனும்
சந்நியாசிதான்.

குருவும் பிரபஞ்சத்தைப்போலத்தான்
அவரின் மூலமும் அழிவதில்லை.
குரு. அவர் ஒரு தனிவகை.
உடலில் வாழும் பிரபஞ்சம்

நான் வெண் நிலவை பார்த்தபோதும்
குருவின் கண் பார்த்தபோதும்
மட்டும் பிரமித்திருக்கிறேன்.
நீ கேட்கிறாய்.


எனக்கு குரு தேவைதானா
?
தேவையற்று செய்யும் காரியங்களே
ஆன்மீக வளர்ச்சி அளிக்கின்றன.
தேவையின் காரணமாக செய்யும் காரியம்
கட்டாயம்.

வாழ்வோம் என்ற நம்பிக்கையே
கற்பனை, கனவுகளின் ஆதாரம்
இறப்பு உறுதியாகிவிட்டால்
கற்பனை கனவு நின்றுவிடும்.

குரு நிலவின் வெண்மையையும்,
தென்றலின் குளிர்ச்சியையும்
குழந்தையின் வெகுளித்தனத்தையும்
ஞானியின் சிரிப்பையும்

சிங்கத்தின் கம்பீரத்தையும்
தந்தையின் கண்டிப்பையும்
தாயின் இதயத்தையும்
இரவின் அழகான மெளனத்தையும் கொண்டவர்.



வாழ்வில் நாளை என்ன
நடக்கபோகிறது என
அறிந்துகொள்ளமுடியாத
தன்மைதான் அதன் பரவசம்.

இந்த நொடியே வாழ்வின் ஒரே உண்மை
வாழ்க்கையின் போக்கில் வளைந்துவிடு
வாழ்க்கை வளமாகிவிடும்
உன்னை வளர்த்துவிடும்.

சக்தியே வாழ்வின் மூலம்
இயக்கமே வாழ்க்கை
இயக்கமின்மையே மரணம்
இயக்கமில்லாமலும் சக்தி உள்ளது.

மரணத்தின் சுவையை அறிந்தவர்களுக்கே
வாழ்வின் சுவை தெரியும்
பிறகு நீ வாழ்வை
நேசிப்பாய் மரணத்திலும் வாழ்விருப்பதை அறிவாய்.

நீ குருவை உணர்ந்தால் ஒரு குருவில் வாழ்வும்
மரணமும் ஒரே நேரத்தில் இணைந்திருப்பதை
அறிந்துகொள்வாய். பிறகு எல்லா உயிரகளுக்கும்
ஒவ்வொரு நொடியும் பிறப்பும் இறப்பும் தொடர்ந்து

நடந்துகொண்டேயிருப்பதை முழுமையாக
உணர்ந்துகொண்டால் நீ இவை இரண்டையும்
கடந்த நிலை ஒன்று இருப்பதையும் அறியகூடிய
சாத்தியக்கூறு உனக்குள் பிறக்கிறது.

அந்த நிலையை அடைந்துவிட்டால் பிரபஞ்சத்தோடு
இணைந்து நீயும் பிறப்பு இறப்பு என்னும் நிலை கடந்த
உணர்வை அடைந்து பிரபஞ்சத்தின் தொடர் கொண்டாட்ட
நிகழ்வில் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடுவாய்.

அவ்வாறு நீ மாறிவிட்டால் மட்டுமே
பிரபஞ்சத்தைப் பொறுத்தவரை உனது
வாழ்வு முழுமையடைகிறது. தொடர்ந்து
நடக்கும் உற்சவமாகிறது.

அந்த நிலையே
வாழ்வின் உச்சம். அதுவே நீ செய்யும்
குரு சேவை. அதுவே கடவுள்தன்மை,
சத்தியம்,அழகு.



Saturday, August 20, 2011

சமூக முகம்

11.8.2011

1.நான் இத்தனை நாட்களாக நினைத்துக்கொண்டிருந்த விஷயம் தவறு என்பது எனக்கு புரிந்துவிட்டது. அந்த விஷயம் என்னவென்றால் நான் சமூக முகம் அதாவது சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்ற தேவை. அதாவது நீங்கள் என்ன வியாபாரம் அல்லது வேலை செய்கிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு நாம் அளிக்கும் பதில். அந்த பதிலை அனைவரும் உருவாக்கி வைத்துள்ளார்கள். சில பதில்கள் மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்தவை எடுத்துக்காட்டாக, மருத்துவர், கட்டுமான பொறியாளர், வக்கீல் போன்ற பதில்கள், அந்த பழைய மதிப்பு வாய்ந்த பதில்களோடு வெளிநாட்டில் கணிப்பொறி வேலை செய்கிறேன் என்பதும் மதிப்பு வாய்ந்த பதிலாக மாறியுள்ளது. அல்லது ஏதாவது ஒரு அரசு வேலையும் மதிப்பு வாய்ந்ததே. மதிப்பற்ற பதில்களும் இருக்கின்றன. படம் வரைவது, கவிதை எழுதுவது, எழுத்தாளர் போன்ற மதிப்பற்ற பதில்களும் இருக்கின்றன. அவை மதிப்புள்ள பதில்களாக மாற வேண்டும் எனில் நீ அவற்றின் மூலம் புகழடைய வேண்டும். இதில் எனது தவறு அந்த தவறை நான் நன்கு அறிந்தே செய்தேன். நான் சமூகத்தை மதிப்பவனல்ல. காரணம் என்னைப் பொறுத்தவரை சமூகம் என்ற ஒன்று உண்மையில் இல்லை. இருப்பவர்கள் தனிமனிதர்கள் மட்டுமே. நான் சுயநலத்தை ஆதரிப்பவன், ஏனெனில் என்னைப் பொறுத்தவரை அனைவரும் சுயநலமாக இருப்பார்களேயானால் பொது நலம் தானாகவே அங்கு வந்துவிடுகிறது. எனவே நான் சமூகத்தைப் பொறுத்த வரை என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்ற கேள்வியின் பதிலுக்காக நான் இதுவரை என் வாழ்வில் ஒரு நொடியைக் கூட செலவழித்தது கிடையாது. நான் எனக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் காரியங்களை மட்டுமே செய்து வந்துள்ளேன். அவை சில சமயங்களில் அந்த கேள்விக்கு பதிலாக அமைந்தது உண்டு. இப்போது சமூக முகம் இன்மையே முடிச்சாக உள்ளது. இதன்மூலம் இன்றைய உலகில் அனைவருக்கும் சமூக முகம் ஒரு கட்டாயத்தேவை என்பதை நான் உணர்ந்துள்ளேன். ஆனால் நான் எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை உணர்கிறேன். அதாவது, மற்றவர்கள் இந்த சமூக முகத்தை உணர்வற்று அதாவது தானாகவே தேவையின் காரணமாக, சமூக முகம் உருவாகிவிடுகிறது, சமூக முகம் உணர்வற்று குழந்தையாக இருப்பதிலிருந்தே வளர தொடங்கிவிடுகிறது. எனவே நாம் நம் சமூக முகத்தை காப்பாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறோம் என்ற உணர்வே பலருக்கு இருப்பதில்லை. அந்த சமூக முகத்தைப் பற்றிய உணர்வுடன் இருந்தால் மட்டுமே தேவையற்ற சமயங்களில் அதை விட்டு வெளியேறவும் முடியும். அவ்வாறு தனது சொந்த சமூக முகத்தைப் பற்றிய உணர்வுடன் அனைவரும் இருக்கவேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன்.

2. நான் சாலையில் நடந்து செல்லும்போது எதிரில் வருபவர்களுடைய கண்களைப் பார்க்கிறேன். யாரும் தனக்கு எதிரே உள்ள சாலையை பார்க்கவில்லை, மற்றும் தனது சொந்த மனங்களில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வே எனக்கு ஏற்படுகிறது. எனவே சாலையில் அனைவரும் தூக்கத்தில் நடக்கும் வியாதி கொண்டவர்கள் நடப்பதைப் போலவே நடக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது, நடந்தால், அவ்வாறு நடப்பதாக நானும் உணர்வதுண்டு.

3. இந்திய அடிமைத்தனம்

இந்தியாவில் அனைவரும் அடிமைகளே. முதலாளி தொழிலாளி வேலையை விட்டு போய்விட்டால் அடுத்த திறமையான தொழிலாளி கிடைப்பது கடினம் என்று கருதி, தொழிலாளியை அனுசரித்துப் போகிறான். தொழிலாளி முதலாளி தன்னை வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டால் இதைவிட நல்ல வேலை தனக்கு கிடைப்பது கடினம் என்று கருதி முதலாளியை அனுசரித்துப் போகிறான். வியாபாரம் செய்பவனோ, வாடிக்கையாளர்கள் நம்பிக்கையிழந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என பயந்து வியாபாரம் செய்கிறான். வாடிக்கையாளர் இந்த வியாபாரியை அனுசரிக்காவிடில் இந்த பொருள் கிடைப்பது கடினம் என்று வியாபாரியை அனுசரித்து போகிறான். சுய தொழில் செய்பவனோ, நமக்கு வேலை கொடுப்பவர்கள் தொடர்ந்து கொடுப்பார்களா என்று சந்தேகப்பட் கொண்டே இருக்கிறான். இவ்வாறு இந்தியாவை பொறுத்தவரை அனைவரும் பண அடிமைகளே அதில் பணக்காரனா ஏழையா என்பது எந்த வேறுபாட்டையும் ஏற்படுத்துவதில்லை.

4. நீங்கள் ஆன்மீகத்தை நோக்கி திரும்ப வேண்டும் என விரும்பினால், ஒன்றே ஒன்றை செய்யுங்கள் அதாவது, எண்ணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் எந்த முக்கியத்துவத்தையும் தராதீர்கள், இது முதல் படி. நான் செயல்களை செய்யாதீர்கள் அல்லது செயல்களை நிறுத்துங்கள் என்றோ கூறவில்லை. செயல்களுக்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தை விட்டுவிடுங்கள் என்றுதான் கூறுகிறேன். எண்ணங்கள் வரட்டும், போகட்டும் அவைகளுக்கு எந்த முக்கியத்துவத்தையும் அளிக்காதீர்கள். அதற்கு பதிலாக மூன்று விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளியுங்கள். அவை. 1. உடல் 2. உணர்ச்சி 3. உணர்வு. அப்போது ஒருவேளை நீங்கள் ஆன்மீகத்தில் நுழையக்கூடிய சாத்தியக்கூறு உள்ளது.

5. நீங்கள் உள்ளே முழுமையாக இருந்தால் நீங்கள் வெளியே இருக்கிறீர்கள், நீங்கள் வெளியே இருந்தால், நீங்கள் எப்போதும் உள்ளேயே இருக்கிறீர்கள்.

இப்படிக்கு தேவ பித்தன்......

மற்றவை அடுத்த மாதம்.........

Thursday, July 7, 2011

180

180

நான் நூற்றியெண்பது என்ற இந்த திரைப்படத்தை பார்த்தேன். எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பாய்ஸ் என்னும் திரைப்படத்தில் முதலில் நடித்த சித்தார்த் என்னும் நடிகன் இந்த கதையில் கதாநாயகனாக நடித்திருந்தான். மற்றும் மெளலி அழகாக நடித்திருந்தார். மற்றும் நான் பெயர் அறியாத இரு கதாநாயகிகள் நடித்திருந்தனர். முதலில் படத்தின் கேமரா படம் பிடித்த விதம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. படத்தின் கதையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
இதோ அந்த படத்தின் கதை சுருக்கம் என்னால் முடிந்த வரை சொல்கிறேன்.
படத்தின் முதல் காட்சி காசியில் தொடங்குகிறது. படத்தின் கதாநாயகன் மிகவும் இளமையாக தோற்றமளிக்கிறான். எனவே முதல் காட்சியிலேயே நமக்கு இந்த இளைஞன் எதற்காக காசிக்கு வரவேண்டும் ? என்ற கேள்வி தோன்றிவிடுகிறது. பிறகு அந்த இளைஞன் கங்கையில் மூழ்கி குளித்து முடித்து கரைக்கு வருகிறான். அப்போது தந்தை இறந்துவிட்ட ஒரு சிறு பையன் 5 வயது பூர்த்தியான அல்லது ஆகாத ஒரு பையன் அவனது தந்தைக்கு இறுதி கடன்களை செய்வதற்காக அவனுடைய பாட்டனாரால் காசிக்கு அழைத்து வரப்பட்டு இறுதி கடன்களை பூசாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த பையன் அழுகாமல் இருப்பதற்காக அவனுக்கு விளையாட்டு கார் வாங்கிக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது அவன் அதை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த கார் வந்து கதாநாயகனின் காலில் இடிக்கிறது. அந்த பையன் அந்த காரை கேட்டு கதாநாயகனின் பக்கத்தில் வருகிறான். அப்போது அவனது பாட்டனார் அவனது பெயர் மனோ என்றும் அவனுக்கு இறப்பு பற்றி பயம் இல்லை, ஆனந்தமாக இருக்கிறான் என கூறுகிறார். பிறகு அந்த பையன் நம் கதாநாயகனிடம் இருந்து காரை கேட்கிறான். அப்போது கதாநாயகன் அவனிடம் மனோபோல இருக்க ஆசை என கூற அந்த பையன் அப்போ, நான் சின்ன மனோ, நீ பெரிய மனோ என கூறுகிறான்.

இரண்டாவது காட்சி சென்னையில் தொடங்குகிறது நம் கதாநாயகன் பேப்பர் போடும் பையனிடம் எனக்கு வாடகைக்கு வீடு வேண்டும் ஏதாவது வீடு உனக்கு தெரியுமா என கேட்கிறான் அந்த பையன் நீ தனியாளா என கேட்க ஆம் என்கிறான் நம் கதாநாயகன். எனக்கு ஒரு வீடு தெரியும் உனக்கு பிடித்திருக்குமா என தெரியவில்லை என பேப்பர் போடும் பையன் சொல்லிகொண்டே அந்த வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறான். அப்போது கதாநாயகன் பணத்தை எடுக்க கமிஷன் வேண்டாம் வெறுமனே வீடு ஓக்கே என்றால் பேப்பர் எந்னிடம் வாங்குங்கள் போதும் என அந்த பையன் சொல்லிவிட்டு சென்றுவிடுகிறான். அந்த வீட்டில் வயதானவர்கள் இருவர் மட்டும் உள்ளனர் மாதம் பத்தாயிரம் வாடகை என கூற கதாநாயகன் 6 மாதம் மட்டுமே இருப்பேன் என கூறி 60000 ரூபாயை அட்வான்சாக தந்துவிடுகிறான். மற்றவர்களுக்கு உதவியாக சுண்டல் விற்கிறான், துணி இஸ்திரி போடுகிறான், பையன்களுடன் பேப்பர் போடுகிறான். அப்படி ஒருநாள் சுண்டல் விற்கும்பொழுது ஒரு பத்திரிக்கையில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண் அவனைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்படுகிறாள் ஏனெனில் அவன் போட்டிருக்கும் உடைக்கும் சுண்டல் விற்பதற்கும் சம்பந்தம் இல்லாமல் உள்ளது. எனவே அவள் அவனை அழைத்து யார் நீ என கேள்வி கேட்கிறாள். அவன் கேள்விக்கு பதில் ஆயிரம் ரூபாய் சுண்டல் பத்து ரூபாய் என கூறுகிறான். எனவே பேசாமல் சுண்டல் வாங்கிக்கொள்கிறாள். நம் கதாநாயகன் வசிக்கும் வீட்டின் சொந்தகாரர் பழைய இராயல் என்வீல்ட் பைக் வைத்துள்ளார், அவரிடம் அதையும் வாடகைக்கு கேட்டு நம் கதாநாயகன் வாங்கிக்கொள்கிறான். பிறகு அந்த வீட்டு மாமியிடம் மெஸ் தொடங்க யோசனை கூறி அதனை அந்த வீட்டுகாரரிடமும் பேசி மெஸ் தொடங்கி விடுகின்றனர் அந்த வயதான தம்பதியர். அடுத்த நாள் இஸ்திரி போடும்போது பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்ததென இஸ்திரி போடும் பையன் ஒரு பெண்ணின் போட்டோவை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறான். அடுத்த நாள் அவன் பத்திரிக்கையில் வேலை செய்யும் அந்த பெண்ணிடம் சென்று அந்த பேப்பர் போடும் பையன்கள் படிக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என கூற அவள் அவர்களை படம் பிடித்து கவர் ஸடோரி வெளியிட அவர்கள் படிக்க டொனேஷன் வருகிறது. டிரஸ்ட் உருவாகிறது. அந்த விழா முடிந்து கிளம்பும்போது அந்த பெண் நம் கதாநாயகனிடம் தன் காதலைச் சொல்கிறாள். அடுத்த நாள் ஆறு மாதம் ஆகிவிட்டது ஆனால் நீ எவ்வளவு நாள் வேண்டுமானாலும் தங்கலாம் என கூறுகிறார். நம் கதாநாயகன் நான் கிளம்புகிறேன் என கிளம்பிவிடுகிறான். அடுத்த 15 நிமிடங்களுக்குள் தன் காதல் என்னவாயிற்று என தெரிந்துகொள்ள அங்கு வருகிறாள் அந்த பத்திரிக்கைகார பெண். அவன் பேருந்து நிலையத்திற்கு சென்றுவிட்டான் என அறிந்தவுடன் பேருந்து நிலையத்திற்கு செல்கிறாள், எல்லா பேருந்திலும் தேடிக்கொண்டிருக்கும்போது இப்போது கிளம்பிய ஒரு பேருந்தில் அவன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறாள். மனோ, மனோ என அவன் பெயரை அழைத்துகொண்டே தன் டூவீலரில் பேருந்தை தொடர்ந்து வருகிறாள், பேருந்தில் மனோவின் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் இன்னொருவர் அவளைப் பார்த்துவிட்டு மனோவை அழைக்கிறார், அப்போது கடக்கும் ஒரு பேருந்து அவள் மீது மோதிவிடுகிறது. அவளுக்கு பலத்த காயம்.
இடைவேளை
அவன் அவளைக் கொண்டு போய் மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறான். அவர்கள் அறுவை சிகிச்சை செய்யவேண்டும் அந்த அறுவை சிகிச்சை செய்ய தெரிந்த மருத்துவர்கள் அமெரிக்கா சென்றுவிட்டதாகவும் கூறுகின்றனர். அப்போது நம் கதாநாயகன் தான் சான்பிரான்ஸேகோவில் புகழ் வாய்ந்த மருத்துவமனையில் பணிபுரிந்த மருத்துவர் என அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு தான் பணிபுரிந்த மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவரை தொலைப்பேசியில் அழைத்து தான் அந்த பெண்ணை அமெரிக்கா சிகிச்சைக்கு அழைத்து வருவதாக கூறிவிடுகிறான். பின் அந்த பெண்ணை அமெரிக்கா அழைத்து சென்று மருத்துவமனையில் சேர்க்கும்பொழுது அவள் திரும்பவும் தன் காதலைச் சொல்கிறாள். நான் திருமணம் ஆனவன் என கூறுகிறான் நம் கதாநாயகன். அதைப்பற்றி எனக்கு கவலையில்லை என்கிறாள் அவள். எல்லாம் அறுவை சிகிச்சைக்கு பின் பேசுவோம் என கூறி அவளை அறுவை சிகிச்சைக்கு அனுப்புகிறான் நம் கதாநாயகன். பிறகு கடந்த கால பிளாஷ்பேக் தொடக்கம் நம் கதாநாயகனுக்கும் அவனது அமெரிக்க மனைவிக்கும் நடந்த காதல், அதற்கு நம் கதாநாயகனது அம்மா சம்மதம் சொல்லி அமெரிக்கா வந்து தன் மருமகளைப் பார்த்து தனக்கு திருப்தி என்று இரவு கூறுகிறார். மறுநாள் காலை இறந்துவிடுகிறார். நம் கதாநாயகன் இந்த திருமணம் தன் தாயின் கடைசி ஆசை என கொண்டு அமெரிக்க காதலியையே மணந்துகொள்கிறார். தேனிலவு முடியும் முன்பு நம் கதாநாயகன் வேலை செய்யும் மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவர் அவனை அழைத்து அவனுடைய வயிற்றில் அவனுக்கு புற்றுநோய் உள்ளது என்றும் அது முற்றிப்போய் உள்ளது என்றும் அதற்கு எந்த மருத்துவமும் இல்லை என்றும் கூறுகிறார். அப்போதிருந்து அவன் தன் இறப்பை காண தொடங்குகிறான். எல்லாரிடமும் எரிந்து விழுகிறான். அவனைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் சிரமப்படுகின்றனர். நம் கதாநாயகன் தன் சொத்துகளை எல்லாம் தன் அமெரிக்க காதலி பெயரில் எழுதி வைத்துவிட்டு தன் செலவுக்குரிய பணத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு காசிக்கு வந்துவிட்டான், இதுவே நடந்தது. இப்போது அமெரிக்காவிற்கு திரும்ப வந்துள்ள காரணத்தால் தன் மனைவியை பார்க்க விரும்பி அவள் வேலை செய்யும் இடத்திற்கு சென்று மறைந்து நிற்கிறான். அவனது நண்பன் அவனை பார்த்துவிடுகிறான். பேசுகிறார்கள். அவனது மனைவி வெளியூருக்கு
சென்றுவிட்டதாக நண்பன் கூறி அடுத்தநாள் அவளை அழைத்து வருவதாக கூறுகிறான். அந்த பத்திரிக்கை கார பெண் இந்தியாவிற்கு திரும்ப செல்லும்போது அவளுக்கு இவனுடைய புற்றுநோய் குறித்து தெரிந்துவிடுகிறது. அவன் அவளுக்கு விமானத்தில் கடிதம் கொடுத்துவிடுகிறான். அவன் அவளோடு இந்தியாவிற்கு செல்வதில்லை. அடுத்த நாள் அவன் மனைவியை காண செல்லும் உணவகத்தின் வாசலில் அவன் இறப்பை பார்க்கிறான். எனவே நண்பனுக்கு தொலைப்பேச்யில் அழைத்து தான் வரவில்லை என கூறிவிட்டு அவன் விமான நிலையம் சென்று ஒரு புதிய வெளிநாட்டு சிறுவனை அவன் சந்தித்து அவனை உலக உருண்டையில் ஏதாவது ஒரு நாட்டை தொடச் சொல்லி அவன் அந்த நாட்டிற்கு சென்றுவிடுகிறான். இவ்வாறு கதாநாயகன் நாளை உயிரோடு இருப்போமா இல்லையா என்ற கவலை இன்றி இன்று மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான் என்பதோடு திரைப்படம் முடிவடைகிறது. மற்றவை எனது அடுத்த மாதப் பதிப்பில்.......................

Tuesday, June 28, 2011

கொண்டாட்டம்

நான் இதுவரை எழுதி வந்த விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாக செய்வதற்கு பதிலாக அவை அனைத்தும் அவ்வாறு மாறிவிட ஒரு சுலபமான வழி ஒன்று உள்ளது. அதுவே கொண்டாட்டம். எல்லாவற்றையும் கொண்டாடுங்கள்.
இன்பம், துன்பம், நல்லது, கெட்டது, பிறப்பு, இறப்பு, சரி, தவறு அனைத்தையும் கொண்டாட பழகுங்கள். அப்போது என்ன நடந்தாலும் கொண்டாடும்போது இறுக்கம் தளர்ந்துவிடும், அப்போது வாழ்க்கை இறுக்கமற்றதாகிவிடும். வாழ்க்கை இறுக்கமற்றதாகிவிட்டால் தானாகவே வாழ்க்கை எளிதானதாக மாறிவிடும். வாழ்க்கை எளிதானதாகிவிட்டால் நிறைய சக்தி மிச்சமாகும். நிறைய சக்தியிருந்தால் வாழ்க்கையை அதிகமாக கொண்டாட இயலும். அப்படி வாழ்க்கையில் கொண்டாட்டம் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தால் ஒருநாள் நீ உனது இறப்பையும் கொண்டாடமுடியும். அதுவே நீ வாழ்க்கையை கொண்டாடியிருக்கிறாய் என்பதற்கு சரியான அடையாளம்.அவ்வாறு கொண்டாடுவதற்கு சரியான ஆரம்பம் சிரிப்பு, ஆனால் நாம் எப்போதும் அடுத்தவர்களை பார்த்து சிரித்தே பழக்கப்பட்டுள்ளோம். அவ்வாறு அடுத்தவர்களைப் பார்த்து சிரிப்பதால் நம் வளர்ச்சிக்கு அந்த சிரிப்பு பெரிதாக உதவப்போவதில்லை. நாம் நம் சொந்த மனத்தைப் பார்த்து, நம் சொந்த முட்டாள்தனங்களை, கருத்துகளைப், பிடிப்புகளைப் பார்த்து சிரிக்கும் சிரிப்பே நம் வளர்ச்சிக்கு உதவும். எனவே நம்மை பார்த்தே நாம் சிரிக்க, வாழ்க்கையை முழுமையாக கொண்டாட பழகுவோம். முடிந்த வரை தீவிரமாக, ஆனால் இறுக்கமற்று வாழ்வோம். வாழ்க்கையே ஒரு மிகப்பெரிய நகைச்சுவைத் துணுக்குதான் ! எனவே தன்னைப் பார்த்தே நாம் சிரிப்போம் ! கொண்டாடுவோம் !!! வாழ்க்கை எனும் மாபெரும் கொண்டாட்டத்தில் முழு சக்தியுடன் தீவிரமாக பங்குகொள்வோம். மற்றவை எனது அடுத்த மாத பதிப்பில். . . . . . .

Thursday, May 19, 2011

மரண அன்பு

மரண அன்பு

அய்யோ! எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது. பிடித்துக்கொள்ள ஏதுமில்லை,

மரணம் என்னை அன்போடு அழைக்கிறதே! இந்த மரணம் பெயரற்றது.

அது செலுத்தும் அன்பிற்கு ஈடு இணையில்லை, அதற்கு பெயர் ஓஷோ.

அது செலுத்தும் அன்பை உணரும்போது உலகில் எதையும் இழக்கலாம்!

மன்னிக்கவும்! அதற்காக உலகையே இழக்கலாம். இதுவரை

வயிற்றிற்கும் தொண்டைக்கும் உருண்டுகொண்டிருந்த உருண்டையை

காணவில்லை, மற்றவர்கள் மறைந்துவிட்டனர், அந்த மரண அன்பு

காந்தத்தைவிட அதிக ஈர்ப்பை கொண்டுள்ளது! ஆம்! மரண அன்பு

இதுதான் அதன் பொருள்! இதுதான் அந்த சொல். அந்த மரண அன்பில்

வீழ்ந்தவர் எழுவதில்லை, இல்லை, இல்லை, இல்லையே, அந்த

மரண அன்பை சந்திப்பதுதான் துணிச்சல்! உலகில் உள்ள ஒரே

துணிச்சல் அதுதான்! வாருங்கள் நான் முழுமையாக மறையும் முன்

உங்களை அழைக்கிறேன், வந்து நீங்களும் இந்த மரண அன்பில் கரைந்துவிடுங்கள்.


மற்றவை எனது அடுத்த மாத பதிப்பில்.......

Monday, April 25, 2011

ஹீரோயிசம், சொந்த விஷயம்

நாம் ஹீரோவாக கருதும் அனைவரும் திரைப்படத்தில் மற்றவர்களிடத்தில் பயத்தை உருவாக்குபவர்களாகவே உள்ளனர், அது மட்டுமல்ல நாம் சரித்திரத்தில் வீரர்கள் என கருதும் அனைவரும் கிட்டதட்ட கோடிக்கணக்கான மக்களை கொன்றவர்களாகவே உள்ளனர். ஆகவே மக்களிடம் பயத்தை யார் அதிகமாக உருவாக்குகிறானோ அவனே ஹீரோவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான். ஆகவே நம் அனைவரிடமும் மற்றவர்களிடம் பயத்தை உருவாக்கவேண்டும் என்ற ஆசை உள்ளது ஏனெனில் பயத்தின் காரணமாக நாம் சொல்லும் விஷயங்களை மற்றவர்கள் செய்யும்போது அங்கு அதிகாரம் பிறக்கிறது. அதனால்தான் பயத்தை உருவாக்குபவன் ஹீரோவாக கருதப்படுகிறான். நான் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால் மற்றவர்களிடம் பயத்தை உருவாக்கவேண்டும் என்ற ஆசை மறைந்து தன்னுடைய சொந்த வாழ்க்கையை அனைவரும் எந்தவித இயந்திரதனமும் இன்றி திருப்தியாக வாழும்போது எழும் சக்தியில் சக்தி பொங்கி பெருகுவதே அன்பு. அது மட்டுமல்ல, நமக்கு பயத்தை உருவாக்கும் வீரர்களை பார்த்து ஆசைப்படுவதை போல ரமணரை போன்ற, புத்தரை போன்ற ராமகிருஷ்ணரை போன்ற ஞானிகளை பார்க்கும் பொழுது அவர்களைப் போல ஆகவேண்டும் என்ற ஆசை எழவேண்டும் என்பதே நான் சொல்ல விரும்புவது. சுருக்கமாக சொல்லவேண்டும் என்றால் பயத்தை உருவாக்குபவன் ஹீரோவாக மாறுவது மறைந்து ஞானிகள் ஹீரோவாக வேண்டும் என்பதே நான் சொல்ல விரும்பும் செய்தியாகும்.

மற்றுமொரு பகிர்தல் – சொந்த விஷயம்
சொந்த விஷயம் என்று நாம் ஒரு விஷயத்தை கூறும்போது நாம் அதை நாம் எவரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பவில்லை என்பதையே சொந்த விஷயம் என்று நாகரீகமாக கூறுகிறோம் ஒரு ஞானிக்கு அவ்வாறு மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பாத அல்லது பகிர்ந்துகொள்ள இயலாத சொந்த விஷயம் என்று எதுவுமில்லை. எனவே அவ்வாறு எல்லாவற்றையும் எல்லாருடனும் பகிர்ந்துகொள்ளும் வல்லமை ஒரு மிகப்பெரிய வளர்ச்சியாகும் என்பதை நான் இங்கு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
மற்றவை எனது அடுத்த மாத பதிப்பில்..................................

Friday, March 25, 2011

செயல்கள்

இந்த மாதம் செயல்களை பற்றி அலசுவோம். முதலில் எல்லா மனிதருக்கும் வாழ்வில் மூன்று நிலைகள் உள்ளன. அவை முதல் நிலை – சோம்பேறித்தனம்- உள் உணர்வு நிலையில் சொன்னால் உள்ளே வெற்றிடத்தை உணரும் நிலை ஆனால் இது வளர்ச்சி அல்ல இது சக்தி ஏதுமற்ற நிலை. இது முதல் நிலை இந்த நிலையிலேயே நாம் வளர்ச்சி பெற்றுவிட்டோம் என்று நினைத்துகொண்டு நின்றுவிடுபவர்கள் பலர். ஆன்மீகத்தை தேடுபவர்களில் பலர் இந்நிலையில் நின்றுவிடுகின்றனர். இந்த நிலையை வாழ்ந்து கடந்து விட்டால் அடுத்த நிலை செயல்பாடு- உள் உணர்வு நிலையில் ஆசை அல்லது ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தால் செயல்படுதல் என்ற நிலையிலேயே பெரும்பாலானோர் செயலை செய்கின்றனர் அவ்வாறு செய்வது தவறல்ல, ஆனால் இந்த நிலையின் உச்ச கட்டம் என்னவெனில் நம் உள்ளே உள்ள மகிழ்ச்சியின் விளைவாகவும் நம்மிடம் பொங்கி பெருகும் சக்தியின் வெளிப்பாடாகவும் படைப்பு தன்மையில் நாம் கரைந்து போகும்போது ஏற்படும் ஆனந்ததிற்காகவும் செயல்களை செய்யும்பொழுது நாம் மறைந்து செயல்படுதல் மட்டும் அங்கிருத்தலே செயல்பாடு நிலையின் உச்ச கட்டம். மூன்றாம் நிலை மெளனம். உள் உணர்வு நிலையில் அது நான் இன்றி வெறும் சக்தியாக நம்மை உணர்தல். முதல் நிலையான சக்தியற்ற சோம்பேறித்தனத்தையும், இரண்டாம் நிலையான செயல்பாடுகளில் கரைதலையும் கடந்த பிறகு மூன்றாம் நிலையான மெளனத்தில் சக்தியற்ற நிலை இல்லை, செயல்பாடு தானாக நிகழ்கிறது. உள்ளே மெளனமாக உணர்கிறோம், நம்மை சுற்றி அனைத்தும் தானாகவே நிகழ்கிறது. அதாவது நாம் செயல்களை செய்வதில்லை என்பதல்ல உண்மையில் நாம் மிக அதிக செயல்களை செயல்படுத்துவோம். ஆனால் நாம் செயல்களை செய்கிறோம் என உணர்வதில்லை மாறாக நாம் செய்யும் செயல்களும் தானாகவே நிகழ்பவைதான் என்பதை காணும் கண்களை பெற்றுவிட்டோம் என்பதே மூன்றாம் நிலை. இவையே செயல்களின் அல்லது மனிதரின் மூன்று நிலைகள்.
மற்றவை எனது அடுத்த மாத பதிப்பில்..........

Sunday, March 20, 2011

ஊழல்கள்,அறிவியல் கோட்பாடு,மதிப்பீடு

முதலில் போன மாதம் எழுதாமல் போன விவரத்தை சொல்லிவிடுகிறேன். போன மாதம் முழுவதும் எதைப்பற்றி எழுதுவது என்ற தெளிவு வரவில்லை அது மட்டுமல்ல போன மாதம் முழுவதும் எழுதுவதற்கு போதுமான நேரமும் கிடைக்கவில்லை ஆனால் இந்த முறை எழுதாமல் விட்டுவிட கூடாது என்பதில் நான் கவனமாக இருந்த காரணத்தால் இம்முறை எழுதுவதற்கு பல விஷயங்கள் கிடைத்துள்ளன நாம் முடிந்த வரை இந்த மாதமே அவைகளை எழுத முயல்கிறேன் முடியாவிடில் அடுத்த மாதமும் எழுதும் விஷயம் தொடரும்.

உங்களுக்கு ஓர் செய்தி போன மாதம் நான் எழுதாத காரணத்தால் இம் மாதம் இரண்டு முறை எழுதி இடுகைகளை இடப்போகிறேன் என்பதை மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்துகொள்கிறேன்.

விஷயங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பார்ப்போம்.

முதல் விஷயம்.

மதிப்பீடு

எப்படி நாம் மதிக்கிறோம் அதாவது எதனை அளவுகோலாக கொண்டு மற்றவர்களை மதிக்கிறோம் என்பதை பற்றிய ஒரு புதிய புரிதல் எனக்கு சமீபத்தில் கிடைத்தது. அதனை முடிந்தவரை தெளிவாக உங்களுக்கு விளக்க விழைகிறேன்.
எடுத்துகாட்டாக நம்மை விட உயர்ந்த இடத்தில் இருப்பவராக எதோ ஒரு வித்தில் நாம் கருதும் மனிதர் நம்மை மதிப்போடு நடத்தினால் நாம் நாம் வளர்ந்துகொண்டிருப்பதால் தான் அவர் நம்மை மதிப்பதாக நினைத்துகொள்ள வாய்ப்பு உண்டு ஆனால் அது அவ்விதம் இல்லாமல் அவ்வாறு மதிப்பது நாம் உயர்ந்தவராக மதிப்பவரின் பெருந்தன்மையாக கூட இருக்கலாம்.

இரண்டாவது விஷயம்

அறிவியல் கோட்பாடு

ஒரு அறிவியல் கோட்பாடு 1980களில் கணக்கிடப்பட்டது. அது பிரபஞ்சம் எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை குறித்தது. அதாவது அந்த அறிவியல் கோட்பாட்டின் படி பிரபஞ்சம் ஓர் விதிப்படியே செயல்படுகிறது. அந்த விதி கீழ்கண்டவாறு எழுதப்படுகிறது.

Z=Z2+C என்பதாகும். விஞ்ஞானிகள் இவ்விதியை பல்லாயிரம் முறை கூட்டி பல நிறங்களில் பல வடிவங்களை கம்யூட்டர் உருவாக்கியுள்ளது அதன்படியே பிரபஞ்சத்தில் எல்லா உருவங்களும் உள்ளன என்பதே அந்த கோட்பாட்டினால் விளைந்த கண்டுபிடிப்பு.

மூன்றாவது விஷயம்

ஊழல்கள்(பணம்)

தினம் தினம் பல ஊழல்களை நாம் சந்திக்கிறோம். எடுத்துகாட்டுகள் சில

2G ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல்
எம். பிகளுக்கு காங்கிரஸ் லஞ்சம்
பல அரசாங்க அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம்
ஓட்டு போட பணம்
இந்தியர்களின் வரி பணம் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளில் வெளிநாட்டில் பதுக்கல்

அது மட்டுமல்ல பண விஷயத்தில் சில பரிதாபத்திற்குரிய காமெடிகளும் உள்ளன.

உதாரணமாக, நாம் பொழுது போக்கிற்காக பார்க்கும் திரைப்படங்களில் முன்ணனி நடிகர்களோ, நடிகைகளோ நடித்தால் கோடி கணக்கில் சம்பளம்

நாட்டிற்காக விளையாட்டு அணிகளில் கிரிக்கெட் விளையாடும் வீரர்களுக்கு மட்டும் கோடிக்கணக்கில் சம்பளம், ஆனால் நம் தேசிய விளையாட்டான ஹரக்கி உட்பட மற்ற விளையாட்டு வீரர்களுக்கு மிக குறைந்த சம்பளம்.

மற்றும் யாருமே நம் நாட்டில் மட்டும் இப்படி எளிதாக ஊழல் பரவ என்ன காரணம் என்பதை போதுமான அளவு ஆழமாக பார்க்கவில்லை என்பதே என் கருத்து அதாவது அந்த பிரச்சனையை மனோ ரீதியாகவும் அணுக வேண்டும் என்னை பொறுத்த வரை இலஞ்சம் எளிதாக நம் நாட்டில் வளர காரணம் நம் மனதில் இன்னும் மிச்சமிருக்கும் அடிமை உணர்வே ஏனெனில் அடிமை உணர்வின் காரணமாகவே நாம் ஒருவரை ஒருவர் ஒப்பிட்டு பார்க்கிறோம். ஒப்பிட்டு பார்த்தலின் காரணமாக பொறாமை படுகிறோம் பொறாமை படுவதன் காரணமாக வேகமாக வளர முயற்சிக்கிறோம் வளர்ந்தவர்கள் பாதுகாப்பை தேடுகிறோம். வேகமாக வளர முயற்சிப்பதால் இலஞ்சம் வாங்குகிறோம். பணத்தால் வளர்ந்தவர்கள் பாதுகாப்பை தேடுவதால் இலஞ்சம் கொடுக்கிறோம்.
மற்றவை நான் இம்மாதமே எழுத உள்ள அடுத்த பதிப்பில்.............................

Sunday, January 30, 2011

வளர்ச்சி

வளர்ச்சி என்றால் என்ன என்னும் கருத்து எனக்கு கிட்டதட்ட தினமும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது. எனவேதான் நான் வளர்ச்சியை குறித்த எனது கருத்தை இதுவரை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள இயலவில்லை. ஆனால் இப்போது வளர்ச்சி என்றால் என்ன என்ற சூட்சமம் புரிந்துவிட்டதாக நான் உணரும் காரணத்தால் நான் எனது புரிதலை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன்.
வளர்ச்சி மூன்று நிலைகளை உடையது. முதல்நிலை நாம் செய்து முடித்த செயல்கள் குறித்து சீர் தூக்கி பார்த்து கடந்த கால நான் கடந்த காலம் என கூறும்போது போன நொடி வரை நான் கடந்த காலம் என்றே குறிப்பிடுகிறேன். அதில் கோபப்படுவது பின் வருந்துவது, அறியாமல் பல தவறுகளை செய்துவிட்டு உணர்வது என்று இருப்பவர்கள் கடந்த காலத்தில் இருப்பவர்கள் வளர்ச்சியின் முதல்நிலையில் இருப்பவர்கள் இரண்டாம் நிலை என்பது ஏதாவது ஒரு ஆதாயத்திற்காக செயல்களை செய்பவர்கள் அவர்களால் நிகழ்காலத்தில் இருக்கமுடியும் ஆனால் அவர்களால் செயல்களின் விளைவை பற்றி, முடிவைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ளாமல் எந்த செயலையும் செய்யமுடியாது கண்டிப்பாக வெற்றிபெறுவோம் என்ற நிச்சயம் இல்லாமல் அவர்களால் ஈடுபடமுடியாது அவர்களால் தோல்வியை ஒரு முடிவாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. வளர்ச்சியின் மூன்றாம் நிலை எதிர்கால கனவு இவர்கள் கடந்த காலத்தை பற்றியோ அல்லது செயலின் முடிவை பற்றியோ வெற்றியா தோல்வியா என்பது பற்றி கவலைப்படமாட்டார்கள் இவர்கள் செய்யவேண்டிய செயல்களை பற்றி சிந்தித்துகொண்டே இருப்பார்கள் அல்லது எதிர்கால கனவுகளில் ஆழ்ந்திருப்பார்கள் இவர்களுக்கு இவர்களது கனவுகளை நடைமுறைப்படுத்த முடியுமா முடியாதா என்பது பற்றி கவலை இல்லை நம்மால் கனவு காண முடியுமெனில் அதனை நடைமுறைப்படுத்தவும் முடியும் என்பதே இவர்களது எண்ணம். இது வளர்ச்சியின் மூன்றாவது நிலை வளர்ச்சியில் நான்காம் நிலை ஒன்று உண்டு அது வளர்ச்சியடைய எதுவும் மிச்சமற்ற நிலை நாம் ஒரு சக்தி நிறைந்த வெற்றிடமாக சூன்யமாக உள்ள நிலை அதுவே வளர ஏதுமற்ற நிலை நானற்ற நிலை. அதுவே வளர்ச்சியின் உச்ச நிலை.

மற்றவை எனது அடுத்த மாத பதிப்பில்.................................................