Thursday, July 7, 2011

180

180

நான் நூற்றியெண்பது என்ற இந்த திரைப்படத்தை பார்த்தேன். எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பாய்ஸ் என்னும் திரைப்படத்தில் முதலில் நடித்த சித்தார்த் என்னும் நடிகன் இந்த கதையில் கதாநாயகனாக நடித்திருந்தான். மற்றும் மெளலி அழகாக நடித்திருந்தார். மற்றும் நான் பெயர் அறியாத இரு கதாநாயகிகள் நடித்திருந்தனர். முதலில் படத்தின் கேமரா படம் பிடித்த விதம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. படத்தின் கதையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
இதோ அந்த படத்தின் கதை சுருக்கம் என்னால் முடிந்த வரை சொல்கிறேன்.
படத்தின் முதல் காட்சி காசியில் தொடங்குகிறது. படத்தின் கதாநாயகன் மிகவும் இளமையாக தோற்றமளிக்கிறான். எனவே முதல் காட்சியிலேயே நமக்கு இந்த இளைஞன் எதற்காக காசிக்கு வரவேண்டும் ? என்ற கேள்வி தோன்றிவிடுகிறது. பிறகு அந்த இளைஞன் கங்கையில் மூழ்கி குளித்து முடித்து கரைக்கு வருகிறான். அப்போது தந்தை இறந்துவிட்ட ஒரு சிறு பையன் 5 வயது பூர்த்தியான அல்லது ஆகாத ஒரு பையன் அவனது தந்தைக்கு இறுதி கடன்களை செய்வதற்காக அவனுடைய பாட்டனாரால் காசிக்கு அழைத்து வரப்பட்டு இறுதி கடன்களை பூசாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த பையன் அழுகாமல் இருப்பதற்காக அவனுக்கு விளையாட்டு கார் வாங்கிக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது அவன் அதை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த கார் வந்து கதாநாயகனின் காலில் இடிக்கிறது. அந்த பையன் அந்த காரை கேட்டு கதாநாயகனின் பக்கத்தில் வருகிறான். அப்போது அவனது பாட்டனார் அவனது பெயர் மனோ என்றும் அவனுக்கு இறப்பு பற்றி பயம் இல்லை, ஆனந்தமாக இருக்கிறான் என கூறுகிறார். பிறகு அந்த பையன் நம் கதாநாயகனிடம் இருந்து காரை கேட்கிறான். அப்போது கதாநாயகன் அவனிடம் மனோபோல இருக்க ஆசை என கூற அந்த பையன் அப்போ, நான் சின்ன மனோ, நீ பெரிய மனோ என கூறுகிறான்.

இரண்டாவது காட்சி சென்னையில் தொடங்குகிறது நம் கதாநாயகன் பேப்பர் போடும் பையனிடம் எனக்கு வாடகைக்கு வீடு வேண்டும் ஏதாவது வீடு உனக்கு தெரியுமா என கேட்கிறான் அந்த பையன் நீ தனியாளா என கேட்க ஆம் என்கிறான் நம் கதாநாயகன். எனக்கு ஒரு வீடு தெரியும் உனக்கு பிடித்திருக்குமா என தெரியவில்லை என பேப்பர் போடும் பையன் சொல்லிகொண்டே அந்த வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறான். அப்போது கதாநாயகன் பணத்தை எடுக்க கமிஷன் வேண்டாம் வெறுமனே வீடு ஓக்கே என்றால் பேப்பர் எந்னிடம் வாங்குங்கள் போதும் என அந்த பையன் சொல்லிவிட்டு சென்றுவிடுகிறான். அந்த வீட்டில் வயதானவர்கள் இருவர் மட்டும் உள்ளனர் மாதம் பத்தாயிரம் வாடகை என கூற கதாநாயகன் 6 மாதம் மட்டுமே இருப்பேன் என கூறி 60000 ரூபாயை அட்வான்சாக தந்துவிடுகிறான். மற்றவர்களுக்கு உதவியாக சுண்டல் விற்கிறான், துணி இஸ்திரி போடுகிறான், பையன்களுடன் பேப்பர் போடுகிறான். அப்படி ஒருநாள் சுண்டல் விற்கும்பொழுது ஒரு பத்திரிக்கையில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண் அவனைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்படுகிறாள் ஏனெனில் அவன் போட்டிருக்கும் உடைக்கும் சுண்டல் விற்பதற்கும் சம்பந்தம் இல்லாமல் உள்ளது. எனவே அவள் அவனை அழைத்து யார் நீ என கேள்வி கேட்கிறாள். அவன் கேள்விக்கு பதில் ஆயிரம் ரூபாய் சுண்டல் பத்து ரூபாய் என கூறுகிறான். எனவே பேசாமல் சுண்டல் வாங்கிக்கொள்கிறாள். நம் கதாநாயகன் வசிக்கும் வீட்டின் சொந்தகாரர் பழைய இராயல் என்வீல்ட் பைக் வைத்துள்ளார், அவரிடம் அதையும் வாடகைக்கு கேட்டு நம் கதாநாயகன் வாங்கிக்கொள்கிறான். பிறகு அந்த வீட்டு மாமியிடம் மெஸ் தொடங்க யோசனை கூறி அதனை அந்த வீட்டுகாரரிடமும் பேசி மெஸ் தொடங்கி விடுகின்றனர் அந்த வயதான தம்பதியர். அடுத்த நாள் இஸ்திரி போடும்போது பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்ததென இஸ்திரி போடும் பையன் ஒரு பெண்ணின் போட்டோவை எடுத்து வந்து கொடுக்கிறான். அடுத்த நாள் அவன் பத்திரிக்கையில் வேலை செய்யும் அந்த பெண்ணிடம் சென்று அந்த பேப்பர் போடும் பையன்கள் படிக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என கூற அவள் அவர்களை படம் பிடித்து கவர் ஸடோரி வெளியிட அவர்கள் படிக்க டொனேஷன் வருகிறது. டிரஸ்ட் உருவாகிறது. அந்த விழா முடிந்து கிளம்பும்போது அந்த பெண் நம் கதாநாயகனிடம் தன் காதலைச் சொல்கிறாள். அடுத்த நாள் ஆறு மாதம் ஆகிவிட்டது ஆனால் நீ எவ்வளவு நாள் வேண்டுமானாலும் தங்கலாம் என கூறுகிறார். நம் கதாநாயகன் நான் கிளம்புகிறேன் என கிளம்பிவிடுகிறான். அடுத்த 15 நிமிடங்களுக்குள் தன் காதல் என்னவாயிற்று என தெரிந்துகொள்ள அங்கு வருகிறாள் அந்த பத்திரிக்கைகார பெண். அவன் பேருந்து நிலையத்திற்கு சென்றுவிட்டான் என அறிந்தவுடன் பேருந்து நிலையத்திற்கு செல்கிறாள், எல்லா பேருந்திலும் தேடிக்கொண்டிருக்கும்போது இப்போது கிளம்பிய ஒரு பேருந்தில் அவன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறாள். மனோ, மனோ என அவன் பெயரை அழைத்துகொண்டே தன் டூவீலரில் பேருந்தை தொடர்ந்து வருகிறாள், பேருந்தில் மனோவின் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் இன்னொருவர் அவளைப் பார்த்துவிட்டு மனோவை அழைக்கிறார், அப்போது கடக்கும் ஒரு பேருந்து அவள் மீது மோதிவிடுகிறது. அவளுக்கு பலத்த காயம்.
இடைவேளை
அவன் அவளைக் கொண்டு போய் மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறான். அவர்கள் அறுவை சிகிச்சை செய்யவேண்டும் அந்த அறுவை சிகிச்சை செய்ய தெரிந்த மருத்துவர்கள் அமெரிக்கா சென்றுவிட்டதாகவும் கூறுகின்றனர். அப்போது நம் கதாநாயகன் தான் சான்பிரான்ஸேகோவில் புகழ் வாய்ந்த மருத்துவமனையில் பணிபுரிந்த மருத்துவர் என அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு தான் பணிபுரிந்த மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவரை தொலைப்பேசியில் அழைத்து தான் அந்த பெண்ணை அமெரிக்கா சிகிச்சைக்கு அழைத்து வருவதாக கூறிவிடுகிறான். பின் அந்த பெண்ணை அமெரிக்கா அழைத்து சென்று மருத்துவமனையில் சேர்க்கும்பொழுது அவள் திரும்பவும் தன் காதலைச் சொல்கிறாள். நான் திருமணம் ஆனவன் என கூறுகிறான் நம் கதாநாயகன். அதைப்பற்றி எனக்கு கவலையில்லை என்கிறாள் அவள். எல்லாம் அறுவை சிகிச்சைக்கு பின் பேசுவோம் என கூறி அவளை அறுவை சிகிச்சைக்கு அனுப்புகிறான் நம் கதாநாயகன். பிறகு கடந்த கால பிளாஷ்பேக் தொடக்கம் நம் கதாநாயகனுக்கும் அவனது அமெரிக்க மனைவிக்கும் நடந்த காதல், அதற்கு நம் கதாநாயகனது அம்மா சம்மதம் சொல்லி அமெரிக்கா வந்து தன் மருமகளைப் பார்த்து தனக்கு திருப்தி என்று இரவு கூறுகிறார். மறுநாள் காலை இறந்துவிடுகிறார். நம் கதாநாயகன் இந்த திருமணம் தன் தாயின் கடைசி ஆசை என கொண்டு அமெரிக்க காதலியையே மணந்துகொள்கிறார். தேனிலவு முடியும் முன்பு நம் கதாநாயகன் வேலை செய்யும் மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவர் அவனை அழைத்து அவனுடைய வயிற்றில் அவனுக்கு புற்றுநோய் உள்ளது என்றும் அது முற்றிப்போய் உள்ளது என்றும் அதற்கு எந்த மருத்துவமும் இல்லை என்றும் கூறுகிறார். அப்போதிருந்து அவன் தன் இறப்பை காண தொடங்குகிறான். எல்லாரிடமும் எரிந்து விழுகிறான். அவனைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் சிரமப்படுகின்றனர். நம் கதாநாயகன் தன் சொத்துகளை எல்லாம் தன் அமெரிக்க காதலி பெயரில் எழுதி வைத்துவிட்டு தன் செலவுக்குரிய பணத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு காசிக்கு வந்துவிட்டான், இதுவே நடந்தது. இப்போது அமெரிக்காவிற்கு திரும்ப வந்துள்ள காரணத்தால் தன் மனைவியை பார்க்க விரும்பி அவள் வேலை செய்யும் இடத்திற்கு சென்று மறைந்து நிற்கிறான். அவனது நண்பன் அவனை பார்த்துவிடுகிறான். பேசுகிறார்கள். அவனது மனைவி வெளியூருக்கு
சென்றுவிட்டதாக நண்பன் கூறி அடுத்தநாள் அவளை அழைத்து வருவதாக கூறுகிறான். அந்த பத்திரிக்கை கார பெண் இந்தியாவிற்கு திரும்ப செல்லும்போது அவளுக்கு இவனுடைய புற்றுநோய் குறித்து தெரிந்துவிடுகிறது. அவன் அவளுக்கு விமானத்தில் கடிதம் கொடுத்துவிடுகிறான். அவன் அவளோடு இந்தியாவிற்கு செல்வதில்லை. அடுத்த நாள் அவன் மனைவியை காண செல்லும் உணவகத்தின் வாசலில் அவன் இறப்பை பார்க்கிறான். எனவே நண்பனுக்கு தொலைப்பேச்யில் அழைத்து தான் வரவில்லை என கூறிவிட்டு அவன் விமான நிலையம் சென்று ஒரு புதிய வெளிநாட்டு சிறுவனை அவன் சந்தித்து அவனை உலக உருண்டையில் ஏதாவது ஒரு நாட்டை தொடச் சொல்லி அவன் அந்த நாட்டிற்கு சென்றுவிடுகிறான். இவ்வாறு கதாநாயகன் நாளை உயிரோடு இருப்போமா இல்லையா என்ற கவலை இன்றி இன்று மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான் என்பதோடு திரைப்படம் முடிவடைகிறது. மற்றவை எனது அடுத்த மாதப் பதிப்பில்.......................