Monday, April 30, 2012

அழைப்பு

 

அந்த தவிப்பு, அந்த அழைப்பு மிக மிக அருகில், துடிக்கிறது,

காந்தத்தை விட மிக அதிகமாக ஈர்க்கிறது, ஆனால் சூழலும், குருவும், அவரும் வெளியே செல் என கட்டளையிடுகின்றனர்,

தட்டமுடியவில்லை, வெளியே சென்றால் தேவையில்லாத காரியத்தை செய்துகொண்டிருப்பது போலவும், நேரத்தை வீணாக்குவது போலவும், தோன்றுகிறது, என்ன செய்ய?

இது எதற்காக என்று புரியவில்லை...................... வாழ்வை ஆழப்படுத்துவதற்காகவா?

அல்லது இதை செய்வேன் இதைச் செய்யமாட்டேன் எஎனக் கூறும் எனது தேர்வு செய்யும் தன்மை உடைவதற்காகவா?

இல்லை எனது கடந்த கால காயம் மறைவதற்காகவா?

அல்லது அப்போதெல்லாம் குருவைப் பற்றிய உணர்வு மறைந்துவிடுகிறது, அவ்வாறு இல்லாமல் எல்லா சமயங்களிலும் விழிப்புணர்வுடன் குருவின் உணர்வுடன் இருப்பதற்காகவா?

தெரியவில்லை........ ஓஷோவும் அவரும் செய்ய சொல்கிறார்கள் செய்கிறேன்......அவ்வளவுதான்.............................. புரிந்து கொள்ளக்கூடியவர்கள் புரிந்துகொள்ளுங்கள்...............

மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்.....



Thursday, March 22, 2012

நினைப்பு வாழ்வைக் கெடுக்கிறது

இன்று நான் எழுதப்போகும் விஷயம் என்னவென்றால் நாம் வாழ்வில் பலமுறை நம்மை பிறர் குறை கூறுவதாகவும், அவமானப்படுத்துவதாகவும், நம்மைப் பற்றி தாழ்வாகவோ, அல்லது உயர்வாகவோ, நினைப்பதாகவும், அந்த நினைப்பின் அடிப்படையிலேயே, நம்மிடம் அவர்கள் நடந்துகொள்வதாகவும், நாம் அனைவருமே உணர்ந்துள்ளோம், அவ்வாறு உணர்வது மட்டுமல்ல, அந்த உணர்வின் காரணமாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம், மற்றும் அந்த உணர்வின் அடிப்படையில் செயல்பட்டிருக்கிறோம். நான் கூறப்போகும் விஷயம் என்னவென்றால், அடுத்தவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதற்கு பொறுப்பு நாமேயாகும். எப்படியெனில், அடுத்தவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைத்தாலும் உண்மையில் அது நம்மை ஒரு துளிகூட நம் அனுமதியின்றி பாதிப்பதில்லை. அவர்கள் செய்யும் செயல்கள் மட்டுமே சில சமயங்களில் பாதிக்கின்றன. உண்மையில் அந்த செயல்களின் விளைவை சமாளிப்பது நான் பார்த்தவரை யாருக்கும் பெரிய பிரச்சனையாய் இருப்பதில்லை. எனவே உண்மையான பிரச்சனை அடுத்தவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதல்ல. நம்மைப் பற்றி அடுத்தவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று நாம் நினைத்துக்கொள்கிறோம் என்பதேயாகும். எனவே அந்த விதத்தில்தான் நான் அடுத்தவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதற்கு நாமே காரணம் என்று கூறுகிறேன். மற்றவை எனது அடுத்த பதிப்பில்............................................................

Thursday, February 23, 2012

நான்கு வழிகள்

23.2.12
இந்த மாதம் எழுதும் விஷயம் கடைசியாக கிடைத்துவிட்டது. இது ஆன்மீக அனுபவங்கள் என சாதாரணமாக மக்களால் போற்றப்படும் அனுபவங்களைப் பற்றியது. அதாவது ஞானத்தை அடையும் வழிகள் நான்கு என சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவை முதல் வழி யோக வழி இரண்டாவது வழி கர்ம வழி மூன்றாவது வழி பக்தி வழி நான்காவது வழி ஞான வழி.
முதல் வழியாகிய யோக வழியில் மூச்சை அடக்கி, மூச்சை அடக்கினால் மனம் அடங்கும் எனவே மூச்சை அடக்குவதன் மூலம் மனத்தை அடக்கி அதன் மூலம் மனதை தாண்டிய அனுபவத்தை பெற்றனர். இந்த முறையை பயிற்சி செய்யும் மக்கள் உடலிலும், உடலைப் பற்றிய உணர்வையும் பெற்றவர்களாகவும், உணர்வுள்ள மனம் அதிகம் வளர்ச்சி பெறாத எளிமையான மக்களாகவும் இருக்கவேண்டியது அவசியம். ஏனெனில் அவ்வாறு இருந்தால் மட்டுமே மனம் மூச்சை அடக்குவதால் அடங்கும்பொழுது மனதை தாண்டிய அனுபவத்தைப் பெற முடியும். இன்றைய உலகில் அவ்வாறு உடலின் மூலமாக அதிகம் வாழும் மனம் அதிகமற்ற மக்கள் மிக மிக குறைவு. அது மட்டுமின்றி இந்த யோகங்களைச் செய்யும்பொழுது உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் உணவு முறைகளை மாற்றி தினசரி நடைமுறை வாழ்வை கடினமானதாக்கிவிடும். அவை பல ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களுக்கு முன் சரியாக இருந்தன. எனவே முதல் வழியாகிய யோகம் இக்காலத்திற்குரிய வழி அல்ல. எனவே அது பற்றி மேலும் விவரிக்க தேவையில்லை.
இரண்டாவது வழி கர்ம வழி. இதன்படி நாம் செய்யவேண்டிய காரியங்களை அதன் விளைவுகளைப் பற்றியோ, முடிவைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல் இது நாம் மூலம் பிரபஞ்சம் நிகழ்த்தும் காரியம் என்னும் உணர்வோடு எல்லா காரியங்களையும் செய்தல். அவ்வாறு காரியங்கள் செய்வதன் மூலம் நான் எனும் ஆணவம் நீங்கி அனைத்தும் தானே நிகழ்வது என்னும் உணர்வு பெற்று அதன் மூலம் மனதை தாண்டிய நிலையை அடைதல் கர்ம வழி. இந்த வழியில் சென்றால் நம் உணர்வுகளும் உணர்ச்சிகளும் அழுத்தி வைக்கப்படும் அபாயம் உள்ள காரணத்தால் இம்முறை இக்காலத்திற்கு ஏற்றதல்ல. மேலும் இம்முறையை பயிற்சி செய்து மனமற்ற நிலையை அடைவது எந்த உணர்ச்சியும் அமுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்காத இனிமேலும் உணர்ச்சிகளை அழுத்தி வைக்கமாட்டான் என்னும் அளவிற்கு தூய்மையான மற்றும் எளிமையான மனிதனால் மட்டுமே முடியும். முயற்சி செய்து ஒரு மனிதன் அந்த அளவிற்கு தூய்மையானவனாக மாறிவிட்டால் அவனால் சமுதாய நடைமுறை வாழ்வில் இருக்கமுடியாது. அது மட்டுமல்ல இந்த வழியில் இருப்பவனுக்கு குழந்தை மனம் இருக்கும். எனவே நடைமுறை வாழ்வு சிரமமானதாகிவிடும். எனவே இதுவும் இக்கால நடைமுக்கு ஏற்றதல்ல. எனவே அது பற்றி மேலும் விவரிக்க தேவையில்லை.
மூன்றாவது பக்தி வழி இந்த வழியில் கடவுளே எல்லாம் என்றும் கடவுளே எல்லா காரியங்களையும் நடத்துகிறார் அல்லது தன்னை கருவியாக கொண்டு அவர் நடத்துகிறார் என நம்ப வேண்டும். இந்த வழியில் செல்வதற்கு எதனாலும் அசைக்கமுடியாத அளவிற்கு கடவுளின் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருக்கவேண்டும். இன்றைய உலகில் எதையும் சந்தேகப் படுவதே புத்திசாலித்தனமாக கருதப்படுகிறது. எனவே பக்தி வழியில் செல்லும் அளவிற்கு நம்பிக்கை கொண்டவர்களை காண்பது அரிது. எனவே இந்த பக்தி வழியும் இக்காலத்திற்கு ஏற்றதல்ல.
நான்காவது வழியாகிய ஞான வழியாகிய தியானத்தின் மூலம் விழிப்புணர்வை அடைவது ஒன்றே இக்கால மனிதனுக்கு எஞ்சியிருக்கும் ஒரே வழி. இது ஒன்றே இக்காலத்திற்கு ஏற்ற வழி.

Tuesday, January 24, 2012

கவனிப்பு தேடுதல்

அடுத்தாக நான் சொல்ல விரும்பும் விஷயம் எல்லா மனிதருக்கும் உள்ள ஒரு அதி முக்கிய குணத்தைப் பற்றியது... அந்த குணம் கவனிப்பு தேடுதல்... இந்த குணம் முக்கியமாக இந்தியர்களிடையே மிகவும் அதிகமாக காணப்படுகிறது... அதற்கு காரணம் அவர்கள் சிறு வயதிலிருந்தே மற்றவர்கள் நம்மை கவனிப்பது மிகவும் பெருமைப்படகூடிய விஷயம் என போதிக்கப்பட்டுள்ளதுதான். எனவே மற்றவர்கள் நம்மை கவனிப்பதற்காக நாம் நமது சக்தியையும், நேரத்தையும், வாழ்வையும் செலவிடத் தொடங்குகிறோம். இந்த கவனிப்பு தேடுதல் குணத்தை கைவிட்டால் ஒழிய யாரும் உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியடைவது சாத்தியமற்றது... அது மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் திருமணம் இன்னும் அழியாமல் இருப்பதற்கு காரணங்கள் இரண்டு. ஒன்று காம வேட்கை இந்த காமத்தை அனுபவிக்க இந்தியாவில் திருமணத்தை தவிர சட்ட பூர்வமாக வேறு வழியில்லாத காரணத்தாலும், இரண்டு இது காமத்தை விட அதி முக்கிய காரணமாகும். அதாவது நம்மையும் முழுதாக கவனித்துகொள்ள ஒரு மனிதர் இருக்கிறார் என்ற உணர்வு தரும் நிறைவே அந்த கவனிப்புத் தேவை திருமணம் செய்துகொள்ளும் இருவருக்குமே பூர்த்தியடைந்துவிடுகிறது. திருமணத்தால் இந்த கவனிப்புத் தேவை பூர்த்தியடைதலே திருமணம் இன்னும் இந்தியாவில் அழியாமல் இருப்பதற்கான மிக முக்கியமான காரணமாகும்.... மற்றவை எனது அடுத்த இடுகையில்..... நன்றி.

நிகழ்வுகள்

அடுத்ததாக நான் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும் விஷயம் நிகழ்வுகள் பற்றியது... அதாவது நாம் எதிர்பார்க்காத அல்லது நாம் துளிக்கூட முயற்சியே செய்யாமல் தானே நடக்கும் நிகழ்வுகளை நாம் நிகழ்வுகள் என கூறுகிறோம் நிகழ்வுகள் என ஒப்புக்கொள்கிறோம். ஆனால் நான் உணர்ந்த விஷயம் என்னவென்றால் நாமே ஒரு நிகழ்வுதான்... அதாவது நாம் பிறந்தது, வாழ்ந்தது, செய்த செயல்கள், மூச்சு விடுவது, இரத்த ஓட்டம், உணவு செரித்தல், என நாம் உயிர் வாழ அத்தியாவசியமாக தேவைப்படும் விஷயங்கள் அனைத்தும் நம் உதவியின்றி நடப்பவையே அவ்வாறு நம் உதவியின்றி நடக்கும் செயல்களையே நாம் நிகழ்வுகள் என கூறுகிறோம். எனவே நான் இதன் மூலம் சொல்ல விரும்பும் விஷயம் என்னவென்றால்... நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு நிகழ்வுதான், நமது வெற்றிகள், தொல்விகள், அவமானங்கள், சந்தோஷங்கள், நாம் செய்யும், அல்லது செய்ய விரும்பும், அல்லது செய்ய திட்டமிடும் அனைத்தும் நிகழ்வுகள்தான் என்பதேயாகும். இந்த நிகழ்வு என்னும் கருத்தினால் நாம் சோம்பேறிகளாக மாறிவிடவேண்டும் என்பதற்காக நான் இதைச் சொல்லவில்லை, நாம் ஓய்வுதன்மையில் இறுக்கமின்றி நாமும் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை உணர்ந்து ஒவ்வொரு செயலையும் ஆனந்தமாக எந்த வித கர்வமும் கொள்ளாமல் முழு சக்தியையும் அளித்து முழுமையாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த நிகழ்வு என்பது பற்றிய எனது புரிதலை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன்......

பாதுகாப்பு உணர்வு

இப்போது நான் முந்தைய இடுகையில் கூறியிருந்ததைப் போல இப்போது பாதுகாப்பு உணர்வு பற்றி அலசுவோம். இன்றைய மனிதனை பெரிதும் ஆட்டிப் படைப்பது பயமே அந்த பயத்தின் காரணம் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு அந்த பாதுகாப்பற்ற உணர்வின் காரணம் என்னவென்றால் இன்றைய மனிதன் தன் இதயத்தின் மூலம் வாழாமல் தன் மனதின் மூலம் வாழ்வதேயாகும் ஏனெனில் இதயம் துணிச்சல் மிக்கது யாருடைய மனமாக இருந்தாலும் மனதின் இயல்பு கொழையாக இருத்தலே எனவே மனதின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும்போது பாதுகாப்பற்ற உணர்வு வருதல் இயல்பேயாகும்.மற்றும் எது பாதுகாப்பு? எதையும் காப்பாற்றி பாதுகாக்க தேவையின்றி இருத்தலே சிறந்த பாதுகாப்பு. நாம் எதனை பாதுகாக்கிறோம்? நாம் அழிந்துவிடுமோ என பயப்படுவதாலேயே பாதுகாக்க முனைகிறோம். எதனாலும் அழிக்க முடியாத ஏதோ ஒன்றை தெரிந்து கொள்ளுதலே சிறந்த பாதுகாப்பு. அவ்வாறு எதனாலும் அழிக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று விழிப்புணர்வு ஒன்றுதான் எனவே விழிப்புணர்வு பெற விழைவோம் தியானம் செய்வோம்........